Νίκη χωρίς άγχος για την ομάδα μας στην Πάτρα, όπου παίζοντας κατά διαστήματα εξαιρετικό μπάσκετ έδειξε ότι ίσως όταν τελειώσουμε με τους τραυματισμούς και τις πιθανές αλλαγές στο ρόστερ ίσως και να καταφέρουμε να δούμε τον ΑΡΗ που περιμέναμε από το ξεκίνημα της χρονιάς. Η διαστημική απόδοση του πρώτου ημιχρόνου αλλά και η αντίδραση της ομάδος όταν η βροχή τριπόντων των αντιπάλων άρχισε να αποδίδει είναι αυτά που κρατάμε πέρα από τη νίκη, όπως και την επιστροφή των Καββαδά και Γιάνκοβιτς με τον δεύτερο να είναι πολύ καλός παρά την  απουσία του εδώ και 3 αγώνες.

Ο Δ.Πρίφτης λόγω της απουσίας του Τζένκινς και του Μούρτου(τραυματίας ?) αναγκάστηκε να αλλάξει τα πλάνα του και να αρχίσει με ένα σχήμα που δεν μας συνηθίζει. Και αν η παρουσία του Ξανθόπουλου ήταν κάτι που το περιμέναμε το να ξεκινήσει βασικός ο Σίμτσακ ήταν μια έκπληξη. Με τον Βασίλη Ξανθόπουλο να συνεχίζει να διανύει μια εκπληκτική περίοδο φόρμας η ομάδα ρόλαρε εξαιρετικά σε όλες τις γραμμές εξαιρετικά. Όταν μάλιστα κάθισε στον πάγκο και ο Κάμινγκς είδαμε έναν ΑΡΗ να κυριαρχεί με τεράστια ευκολία τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα. Οι σωστές τοποθετήσεις των ψηλών κοντά στο καλάθι και η καλή κυκλοφορία της μπάλας έδωσαν εύκολους πόντους και καλή ψυχολογία σε όλη την ομάδα που σούταρε με εντυπωσιακά ποσοστά. Μάλιστα το θετικό της όλης υπόθεσης δεν είναι ότι αυτά τα καλά ποσοστά είχαν να κάνουν με μακρινά σουτ αλλά με συνεργασίες και σωστά τελειώματα κοντά στο καλάθι. Ξανθόπουλος, Ντραγκίσεβιτς, Γιάνκοβιτς και Τσαϊρέλης δεν άφηναν τις ευκαιρίες που τους έδινε η αντίπαλη άμυνα ανεκμετάλλευτες και σκόραραν με κάθε ευκαιρία. Μέχρι και ο Σίμτσακ μπόρεσε να κάνει τις ασιστ που πήρε πόντους πιστοποιώντας ότι ο ΑΡΗΣ έπαιζε σωστά σαν ομάδα! Ακόμη και ο Ζάρας επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις δίνοντας βοήθειες κυρίως στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδος. Ο Καββαδάς στον χρόνο που αγωνίσθηκε δεν φάνηκε επηρεασμένος αλλά μάλλον ο Δ.Πρίφτης δεν ήθελε να τον πιέσει και για αυτό τον άφησε στον πάγκο. Στο Β ημίχρονο ο εγκλωβισμένος από την άμυνα μας Απόλλων αποφάσισε να το ρίξει στα τρίποντα της απελπισίας και σε συνδυασμό με την χαλάρωση των παικτών μας κατάφερε να  μειώσει από το -27 στο -7 αλλά μέχρι εκεί. Στο σημείο εκείνο η ομάδα σοβαρεύτηκε, βρήκε λύσεις στην επίθεση όπου είχε ρίξει ρυθμούς και καθάρισε το παιχνίδι. 

Κάθε νίκη της ομάδος μας την απολαμβάνουμε, όταν όμως συνοδεύεται και από καλή εμφάνιση τότε είμαστε ακόμη πιο χαρούμενοι. Είναι λογικό με όλους αυτούς τους τραυματισμούς να είναι αδύνατο για 40' να παίζει τόσο καλά όπως στο πρώτο ημίχρονο. Το ότι έπαιξε όμως έτσι για ένα μεγάλο διάστημα μας δείχνει ότι η ομάδα έχει δυνατότητες και μπορούν αυτοί οι παίκτες με αυτόν τον προπονητή να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να βελτιωθούν. Από την άλλη παρακολουθώντας σήμερα το παιχνίδι θα ήταν ψέμα να μην αναφερθούμε στον ρόλο των Αμερικάνων. Τζένκινς και Μπάκνερ απουσίαζαν, ενώ ο Μάρμπλ και ο Κάμινγκς που αγωνίστηκαν δεν μπορείς να πεις ότι ήταν αρνητικοί. Παρόλα αυτά η επίδραση τους στο παιχνίδι ήταν ελάχιστη... Μάλιστα θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι όταν οι 2 Αμερικάνοι ήταν στον πάγκο η ομάδα έπαιζε πολύ καλύτερα. Είναι κρίμα λοιπόν ο φετινός ΑΡΗΣ να πετυχαίνει ότι πετυχαίνει και να παλεύει να φθάσει όπου και αν στοχεύει χωρίς ουσιαστικά να έχει τις βοήθειες που θα έπρεπε να έχει από τους Αμερικάνους. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τους τραυματισμούς... Μακάρι να βρεθεί κάποια λύση και έστω με λίγη καθυστέρηση να γίνει κάποια αλλαγή στο ρόστερ. Είναι κρίμα να περιορίζονται οι δυνατότητες της ομάδος και μαζί και οι φιλοδοξίες μας για την φετινή χρονιά επειδή έγιναν το καλοκαίρι κάποιες "επιπόλαιες" επιλογές. Κρατάμε τη νίκη και συνεχίζουμε ακόμη πιο δυνατά!